• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 40 مهمان آنلاین داریم
خانه رنج باغبان گل در آیینه
گل در آیینه مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
چهارشنبه, 14 تیر 1391 ساعت 19:13

گل در آیینه

 

گل  در  آیینه  اگر  محو  جمالش نشود                    آینه   آیت   اندوه   و   ملالش   نشود

خنده ها نیش جگر، حسن وبالش نشود                  غمزه غم، بوسه بلا، عقل و عقالش نشود

* * *

گل گر از ساده دلی قول و غزل گوش کند                بادۀ وصف، زهر ناکس و کَس نوش کند

عهد  و پیوند  خود  از  باغ  فراموش  کند                  خلعت  زاغ  و  زغن، زیب  بر  و  دوش کند

* * *

دست فرسودۀ هر عابر عیّار شود                          از سرِ شاخ حیا پست و نگونسار شود

همچو  کالا  که حراج  سرِ بازار شود                       گل  خود باخته  را  کو که خریدار شود

* * *

زاغ ها آفت باغند  و عدوی  چمنان                         بدتر از صاعقه بر هستی سرو سمنان

باغ یزدان شده تاراج ازین اهرمنان                          چاک ها خورده از آن دامن گل پیرهنان

* * *

غنچه گر در بر آیینه به خود غرّه شود                    ساقط  از اوج  شرف  تا  به تک درّه شود

طعمۀ کام پلنگان چو حزین برّه شود                     حیف خورشید که بازیچۀ هر ذرّه شود

* * *

گل اگر رشتۀ پیمان وفا پاره کند                         غنچه ها را چو خزان پرپر و بیچاره کند

بلبلان  زار  و  پراکنده و آواره کند                        چه به بیت الحزن، آن بیوۀ پتیاره کند

* * *

گل آلوده که بر کوی  و گذر گام نهد                     غنچه ها زیر لب او را، همه دشنام دهد

هر کسی داغ به پیشانی آن خام نهد                 که   مبادا   سر   راه   دگران   دام   نهد

* * *

این همان خیره سر عهد شکن بلهوس است        قید گلشن زده با زاغ و زغن همنفس است

باغ  واهشته  بخود طالب دام و قفس است         سارق  خام  که  پویان بقفایِ عسس است

* * *

این همان خیمه بصحرای فضاحت زده است          وصله بر دامن صد چاک وقاحت زده است

پشت  و پا بر شرف و قید قباحت زده است          شعله  بر خرمن  تقوا   و  نجابت زده است

* * *

این همان است که آتش به گل و باغ زده             بر دل جورکش خویش ز غم داغ زده

ساده   لوحی   که   قدح  بر قدح زاغ زده            پیرهن   بر  خم آلودۀ   صبّاغ زده

* * *

پر  کاهی است فتاده کف طوفان غرور               خیره رائی که ندارد  ز کسی  شرم حضور

جن آیینه، ربوده ز سرش عقل وشعور                 بر لبش باش که تب خال نهد فسق و فجور

* * *

راست  گویند که  زیبائی  گل  آفت اوست           همچو طاووس که پرها سبب محنت اوست

قدر نعمت نشناسد چو کسی نقمت اوست         این  هم  از  دفتر  خلقت  رقم حکمت  اوست

* * *

غنچه گر باک ندارد ز سبک سازی خود              از تُنُک مایگی خویش  و ولنگاری خود

گرد هر شمع چو پروانه ز بیعاری خود                باش تا لمس کند سرزنش خواری خود

* * *

گل اگر  پاس ندارد  ز چنین گنج گران               حسن  خود را  کند از فتنه  وبال دگران

داده دل را به کف تندر و طوفان خزان               یک نفس غفلت و یکعمر غم و آه و فغان

* * *

چیده کی از شجر حُسن جز آسیمه سری        غیر اندوه و جفا و غم و خونین جگری

چه  ثمر  از  گل  دل  باز  بجز  دربدری             خوب روی ار بود از موهبت صبر بری

* * *

زرد روئی  برد  از  شوکت گلهای بهار              تکیه بر تخت شرافت زده با عزّ و وقار

غم گریزان شده از غلغل قمری و هزار            نه  شماتت  نه ملامت نه غم دوری یار

* * *

 

غنچۀ شوخ چو شد شهره و انگشت نما          به  خود  آرائی  و دلدادگی و ناز و ادا

چو  هیونی که به گلزار و چمن گشته رها        غافل از بند بلاها که هوس بسته به پا

* * *

وای بر غنچه گر اندیشۀ فردا نکند                 با   هوای   دل   پرشور   مدارا   نکند

از تباهی خود اندیشه و پروا نکند                 دست گل چینش چرا غارت و پروا نکند؟

* * *

قدر خود می شکند آنکه وفا میشکند            شاخ آزادگی و شرم و حیا میشکند

در گلستان خدا نخل  صفا می شکند           شهپر همّت سیمرغ و هما می شکند

* * *

غنچه گر ساده دل و خیره و مغرور شود        چشم هوش و خردش از غزلی کور شود

از  حریم  چمن  و  شاخه  که  تا دور شود      همچو  کندو  که پر  از لشکر زنبور شود

* * *

در  بیابان  هوس  ملعبۀ  باد شود                مثل  آهوبرگان  طعمۀ  صیّاد  شود

بازی و مسخرۀ خسرو و فرهاد شود             یار و محبوبۀ هر عاشق شیّاد شود

* * *

گل من حسن تو  سرمایۀ آیندۀ تست           نقد گنجینۀ  پر  ارج  فزایندۀ تست

تکیه گاه شرف و عزّت پایندۀ تست               نه که بازیچۀ دل از هوس آکندۀ تست

* * *

حسن اگر ملعبۀ هر زغن و زاغ شود             چهر معصوم گل از ننگ پر از داغ شود

نکبت  و  فاجعه   کبّاده کش  باغ شود          لاله صد  وصله  چنان دکّۀ صبّاغ شود

* * *

حسن گنجی است که گر جای به ویرانه کند      اژدر   و  ما ر بخود   همدم   و هم  خانه کند

غافل    از  دام مذّلت هوس دانه کند               آن عجوزی است بکنعان که خود افسانه کند

* * *

حسن همسایۀ دیوار بدیوار غم است               ای  بسا  منشاء  تاریخی جنگ  و ستم است

توسن  بادیه  پیمای  عذاب  و الم است           همچو تائیس که با غول جنون هم قدم است

* * *

دام زشتی است که آ یینه بدان زنگ زده          جادوی وسوسه اش نقش هم آهنگ زده

سرطانی است که بر دیده و دل چنگ زده        وای بر گل که بخود ز اینهمه نیرنگ زده

* * *

این شرف چیست که اشراف بدان می نازند       هر کجا بی سر و بی پاست بدان میتازند

پای  هر  گنجفه  خود   نقد  شرف  میبازند        لیک  زان  در  نظر  خلق  بُتی  میسازند

* * *

وای اگر ترکش خود حسن پراز تیر کند              سر صد فاتح غالب به خمی زیر کند

پیر   را   لعبت  ترسا  پی   خنزیر   کند             نحل    را    متهّم    اکل    مغافیر  کند

* * *

وای  بر  من که  چرا  خیره سحرگاه بهار           دل  دیوانه  ربود  از کفم آرام  و قرار

اعتنائی نه به دار و نه به بار و نه به یار             باختم گوهر یک دانۀ خود پای قمار

* * *

غرور    غنچه    اندر   آینه   دام  بلا   باشد       برای  باغبان  و باغ وگل، رنج و عنا باشد

چنین موجود سر تا پا هوس کانِ جفا باشد        به زیبای نمک نشناس دل دادن خطا باشد

* * *

این   کند   چاک  گریبان که  ایا دلبر من            عمر من هستی من سایه مگیر از سرمن

گر دمی دور شود جلوه ات از منظر من              روز  من  شام  کند  طفل دل اندر بر من

* * *

سر  فرود آرد  اگر  گل به تمنّای کسی             دل  ز  کف  داد  خرد باخته  هر بلهوسی

گِرد گلخانه و گل در طیران هر مگسی              محنت و خواری و ذلّت برد از دهر بسی

* * *

بلهوس  از  دل  سودا زده  فریاد کشد              بند بند تنش از سوز جگر داد کشد

شعله بر دام پر از فتنۀ صیّاد کشد                   باغ کو،تا که در آن یک نفس آزاد کشد

* * *

نبُود حسن، خود آراسته پیرایه پذیر                 نیست مشاطگی اش را نه قرین و نه نظیر

آنچه سرمشق نهاده ز ازل کلک دبیر              حُسن خطّش به کمال است نه بالا و نه زیر

* * *

دو   سه  روزی  زغن  و  زاغ  از و  یاد کنند        به پیامی دل غم دیدۀ گل شاد کنند

گوشۀ چشم چو شیرین سوی فرهاد کنند        تا  عروس  دگری  حجلۀ داماد کنند

* * *

لکّه  بر  دامن  گل  مرگ  مفاجای  گل  است     ثمر و حاصل دل بازی و سودای گل است

شرر شعلۀ خودخواهی بی جای گل است        نیش  خند   لب  امروز  به فردای گل است

* * *

غنچه ای کاش که از حسن خود آگاه نبود         تا چنین بلهوس وخیره و خودخواه نبود

با دو  چشم  و دو سپاه مژه  گمراه  نبود          لحظه ای  غافل  و یک عمر  ته  چاه  نبود

آخرین بروز رسانی در یکشنبه, 19 آذر 1391 ساعت 04:50