• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 101 مهمان آنلاین داریم
خانه امیر کبیر بزم ابلیس
بزم ابلیس مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
پنجشنبه, 15 تیر 1391 ساعت 03:31

بزم ابلیس


باز امشب مه گریزان گشته است                       آسمان‌ها برگ‌ریزان گشته است

از زمین تا آسمان غم می‌جَهَد                           غصّه و اندوه و ماتم می‌جَهَد

باز امشب بزم شیطانِ ستم                              کاخ را پُر کرده از گلهایِ غم

ساقیانِ بزم روس و انگلیس                               مست کرده غول‌های کاسه لیس

مَهد علیا جزم کرده عزم را                                تا به خون رنگین کند این بزم را

تا ز خونِ بهترین قربانیان                                   پُر کند جام همه زندانیان

تا ز خون بهترین فرزند قرن                                گل چون او نارسته از پیوند قرن

تا ز اشکِ دیدۀ ایرانیان                                    لاله‌گون گردد عِذار جانیان

باز امشب کاخ شاهان قَجَر                               تازه کرده سنّت عصر حَجَر

باز هم این پادشاه خیره سر                             می‌فشاند از زمین خون بَر قمر

باز امشب طفل وجدان//                                  باز مسلخ نعرۀ خون می‌زند

باز امشب از بساط خاکیان                               غم فرستد غول بر افلاکیان

باز امشب لشکر جهل و جنون                           تاخته بر بانیِ دارالفنون

کوچ کرده عندلیب از باغها                                // // // //

عقدۀ چرکین آن نامردشاه                               جدّ اعلای همین بیگانه‌خواه

آنکه چشم روشن کربانیان                               کرده تیره چون شب زندانیان

آنکه در قفقاز و دشت ترکمن                            کرد نابینا هزاران مرد و زن

آنکه ننگین کرد خانِ زند را                               زهر در کام خلایق قند را

خواجۀ بی‌شرم اقوام قجر                               گرگ ماده سفله خان بی‌پدر

باز وجدان زار زد در سینه‌ها                             لاله‌گون شد گونه‌ها از کینه‌ها

شاه حکم قتل را امضاء نمود                           درب لَعنت بر رُخ خود وانمود

عقل امشب گشته مغلوب جنون                      می‌چَکَد از دیده‌ام سیلابِ خون

باز تهران این مقرّ کاخ‌ها                                 پرورشگاه چنین سلّاخ‌ها

شاهد اعمالِ شاهانِ قجر                              نسل بعد نسل معیوب از کمر

از انیس الدوله تا تاج الملوک                            عقل گِرد و جسم خوک و مغز پوک

حکم سلطان است امشب باغ فین                   باید آذین گردد از عِصیان و کین

باید از خون پُر شود گرمابه‌اش                         سرخ گردد میهن از خونابه‌اش

باید امشب نوکرانِ انگلیس                              آن ز خوان روس‌ها هم کاسه‌لیس

مَهدِ عُلیا را بخون مهمان کنند                          پیکرِ مام وطن بی‌جان کنند

باید امشب یاد عهد باستان                            عهد کسری خسرو نوشیروان

پادشاه ظالم عاری ز مهر                               قاتل آن بی‌گنه بوذرجمهر

آن حکیم داهی بیدارجان                                مثل او ناورده مامای زمان

دیدِۀ مام وطن پُر خون شود                            دفتر تاریخ دیگرگون شود

باز امشب جانیان با دست شاه                       کرده امید نژادی را تباه

باز آن ضد وطن آدم‌کشان                              کرد یک میهن پرستی را نشان

باغ فین از خون چراغانی شده                        کاندر آن مظلوم قربانی شده

تُف به سفّاکان خوناشام باد                           قاتل آن خادم ناکام باد

آن علی خانِ امین الدّوله‌ها                            نوکر بیگانگان سگ توله‌ها

آن ز وجدان و شرف مفلوک‌ها                         خون او خوردند همچون خوک‌ها

او که عاشق بود بر ایران زمین                        دائم از ویرانی ایران غمین

او که با مظلوم چونان خاک بود                        لیک با ظالم بسی سفّاک بود

او که پور فقر و صبر و رنج بود                          دشمن بی‌باکِ هرجا گنج بود

از ره مُزدوری بیگانگان                                   روز و شب بر ضد میهن زرستان

او که عاشق بود بر ایران زمین                         گو گناهی پیش شاهان بیش ازین

رحمت حق باد بر چونین امیر                           جُز حقیقت هرچه پیش او حقیر

رحمت حق باد بر چونین تقی                          شیر غرّان بود در طرد شقی

تر نشد هرگز بدریا دامنش                              پَر نزد مرغ هوس پیراهنش

مرزبان بی‌امان مملکت                                   پاک ساز پاک باز سلطنت

بُود در ابراز حق سقراط‌وار                               شوکران در دست و سر بر پای دار

بُود وجدان مجسّم پیش شاه                           روز و شب صافی هر جرم و گناه

بی‌تحمّل هرچه ظلم و ناروا                              باطنش در ظاهرش بُد بَرمَلا

یک طرف در جنگ با بیگانگان                            یک طرف با شهوت شاه جوان

یک طرف با کیدِ آن نیرنگ‌باز                             با اجانب روز و شب در رمز و راز

یک طرف آن نوری مازندری                              بسته دامان خفا بر نوکری

حامی‌اش بیگانگان و مام شاه                         حیف از سعی امیر خیرخواه

راستی و پاکی و صدق و وقار                          مشتری کی داشته در این دیار

سعی کردم تا مگر این ناخلف                          زحمت ما را مگرداند تلف

هرچه کردم تا مگر رامش کنم                          زندگی را نوش در کامش کنم

خواهر خود را نموده همسرش                          تا مگر زآن گرم گردانم سرش

مادرم را گفتمش گوید مجیز                             از چنین دهقان بی‌عقل و تمیز

باز امشب مجمع سلّاخ‌ها                                گشته برپا در مجلّل کاخ‌ها

تیز گشته دشنه‌ها، ساتورها                            گوش بر فرمان شه مزدورها

هان شما جلّادهای کُهنه کار                            از برای شاه شاهان جان نثار

ای شما سلاخ‌های شاهدوست                        چارۀ ما دفع شرّ این عدوست

هی برایم قصه خوانی می‌کند                           هرچه خواهم منترانی می‌کند

کرده عاصی خادم دربار را                                اینچنین خدّام بی‌آزار را

تا مگر سازش کند این ناخلف                            وقت ما را می‌کند بی‌جا تلف

هی حدیث و هی نصیحت هِی مثل                    از سخن کس خورده انگشتی عَسَل

هی مرا گوید که نقاشی و شعر                        یا که سرگرمی و عیّاشی و شعر

کار هنگامِ فراغ از کارهاست                             این چنین اندیشه نز بیمارهاست

بسکه سختی داده او را روزگار                          این یکی جا مانده او را یادگار

سخت‌گیری و تعصّب در امیر                             از صباوت مانده او را یادگار

هرچه نرمی می‌کنم لَج می‌کند                         از لجاجت سر به ما کج می‌کند

خودسر و لَج باز و کج اندیشه است                    سلطنت را او چو سنگ و شیشه است

هر که بینیم سخت ناراضی از اوست                   دل پُر از خون، شحنه و قاضی ازوست

کس ندیده همچو ناراضی تراش                         بودم از اوّل بدین آگاه، کاش

شاه مانا نوکر بابای اوست                               یا کنیز و چاکر و همتای اوست

شیوه‌اش افراط و تفریط است و بس                    غیر او یک دنده‌ای نادیده کس

خم نگردد بر مصالح گردنش                              روز و شب دشمن تراشی کردنش

من مگر طفلم که او درسم دهد                         زهر چشم و خفّت و ترسم دهد

این دهاتی زادۀ گردن کُلفت                             کرده عادت سال‌ها بر مال مُفت

جُز لُغز گفتن ندارد پیشه‌ای                              گنده‌گوئی و تشر اندیشه‌ای

این دهاتی هم عدوی من شده                         مُر دفاع من هَووی من شده

شاه در کشور منم یا این فضول                          هرچه می‌ورزم ندارد او قبول

کلّه شق و خودسر و یک دنده است                   زین سبب لب‌های او بی‌خنده است

سلطنت با فکر این مرد عبوس                           در گمان من نیرزد یک فلوس

رفت و آمد، عیش و عشرت گفتگو                      جملگی باید شود با اِذن او

سوگلی‌ها ای زنان جان نثار                              خوب شد بدخواه‌تان شد تار و مار

هی بُما قُر می‌زد آن مرد عجیب                         کاین زنان تن فروش نانجیب

این بر ما جان نثاری می‌کنند                             گونه گونه عشق و یاری می‌کنند

آنچه میل ماست با آن خوش دلند                      خوش اداء و عشوه‌کار و خوشگلند

دخترانِ دلربا و بی‌دریغ                                    خم بر ابرو ناورند از تیر و تیغ

او تَشَر می‌زد چرا پس پولِ خلق                         می‌کنی مصروف حلق و جلق و دلق

او گمانش شاه هم در یوزه است                        صبح تا شب مثل صائم روزه است

کی دوباره بر جهان برگشته است                       واقعاً این یاوه‌گو سرگشته است

گر نباشد عشرت و عیش و شکار                        از چه باید بُرد رنج این دیار

من چرا سوزم بحالِ بیوه‌زن                                 گر چراغش نیست در بیت الحزن

من چرا نالم به حال آن عجوز                              حق ورا فرموده عور و تیره روز

من چرا اندوه خورم بر رنجبر                                کاو ندار فهم بیش از گاو و خر

بعد از این گویم شما را زر دهند                           جامه‌های نو به نو، بهتر دهند

ما نداریم از شما خوبان دریغ                               گر بیارد روی‌مان از میغ تیغ

مملکت زآنِ شما جانبازهاست                            نی چنین ده زادۀ غمّازهاست

این سر خوانِ پدر ناخورده نان                             همچو سگ سرکرده با یک استخوان

نک ورا از پیش پا برداشتیم                                نوگلی دیگر به جایش کاشتیم

از شما خدمت گذاران عزیز                                صدراعظم هم کند مدح و مجیز

بعد از این آن خادم مازندری                               می‌کند اهل حرم را چاکری

او بما میگفت این زنهای پَست                            روز و شب از جام شهوت مست مست

بهرِ اشکم تن فروشی می‌کنند                           صد فساد و باده نوشی می‌کنند

هر یک از این دختران خردسال                            در بر آیینه‌ها صاحب جمال

باید اندر پیشِ مادر سر کنند                              نی چنین درس فساد از بَر کنند

مملکت را مثل زندان کرده بود                            کارها چون مشت و سندان کرده بود

مژده‌ای درباریان با شرف                                  حمدلله گشت مانع برطرف

او شما را دزد می‌خواند و دَلِه                           مثل گرگ افتاده در بین گله

عشوه‌کار و رشوه‌گیر و جیره‌خوار                        مرحبا بر این امیر جان نثار

سوگلی‌های صنم‌های حرم                              خواجه خلوت‌های خوب و محترم

بعد از این بی‌دردسر خدمت کنید                       در نثار جان بما همّت کنید

جان نثاریهایتان افزون کنید                               بیم و باک از قلب‌تان بیرون کنید

رفت بدخواه شما بر تیره‌گور                              نیست دیگر آن امیر بی‌شعور

بی‌شما هرگز مبادا این حرم                             بی‌کباب و بی‌شراب و بی‌صنم

پادشاهی که ندارد چند زن                              زینها از مردی او دَم مَزن

زن بُود، وانکس که چندین زن نداشت                  خون به شریان طاقت اندر تن نداشت

مرد کز وصل زنان شد منصرف                           از طریق عافیت شد منحرف

سلطنت بی‌عیش و نوش و کرّ و فرّ                    گو چه دارد جُز ملال و دردسر

چند میلیون مدّعی و یک نفر                            از چه باید بُرد بارِ این خطر

رفتن اندر زیر این بار گران                                گرچه کیفی دارد اِلا بیم جان

گر نباشد عیش و نوش وصل یار                        گورِ بابای هزاران شهریار

من که باید جُور این ملّت کشم                         اَحمَقم گر رنج بی‌لذّت کشم

آخرین بروز رسانی در چهارشنبه, 02 اسفند 1391 ساعت 06:37