• رنج باغبــان
  • جدل در ملکوت
  • دهقــــان نـــامه
  • گــــدا نــــامه
  • حماسه ظلمت شکن
  • حمــاسه خاوران
  • حماسـه هیزم شکن
  • لالــه های قافلانکوه
  • امیـــر کبیـــر
  • خـــادم نـــادم
  • چنین گفت بودا
  • آلبرت شوایتزر
  • کلیات بسیج خلخالی

در باب حماسه هیزم شکن

بسیج خلخالی خالق اثر معروف حماسه هیزم شکن است

در سال 1345 این کتاب به عنوان نامزد جایزه ادبی نوبل معرفی می گردد به دلیل اینکه کتاب به زبان فارسی نوشته شده بود در کمیته نوبل مورد بررسی قرار نگرفت ولی دانشگاه تهران که یک مرجع مهم علمی بود این اثر را مستحق دریافت این جایزه دانسته است.

 

استاد عبدالله باقری (فرزانه ‏پور) متولد 1292 در تهران است و یکی از اساتید بنام هنر تذهیب ایران زمین است که تذهیب اثر معروف حماسه هیزم شکن از شاهکارهای او محسوب میشود .

 

استاد محمد تجویدى متولد سال ۱۳۰۳ در تهران، فرزند محمدهادى تجویدى، استاد نقاشى هنرهاى زیبا و از شاگردان کمال ‏الملک نقاش بزرگ قاجار بود.

محمد تجویدى حدود صد و بیست جلد کتاب از دیوان‏ هاى شعراى ایران همچون سعدى، حافظ، بابا طاهر عریان، فردوسى و دیگران را به تصویر کشیده است.

تجویدى تصاویر کتاب حماسه ‏ى هیزم ‏شکن اثر بسیج خلخالى را بهترین اثر خود مى ‏انگارد.

حاضرین در سایت

ما 71 مهمان آنلاین داریم
طبابت مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
پنجشنبه, 15 تیر 1391 ساعت 23:12

طبابت


که بد اصل در فطرت و در نهاد                         نگردد مصفّا ز سعی و جهان

طبابت یکی دانش عبقری است                       نه افسون و بازّی و جادوگری است

کلید وجود بشر دست اوست                          هوی یا هوس گر که پابست اوست

چنان جان ستان غارت جان کند                       بدو جان ستانیش آسان کند

طبیب خردمند و وجدان نصیب                          دوتائی نجوید خودی از غریب

ور از مهر و انصاف و وجدان بری است                طبابت یکی حرفه چون زرگری است

همه بندگان خداوندگار                                  سپرده بدوی اند چون یادگار

امانات حق‌اند او خود امین                             چه اهل یسارند یا از یمین

همه میوۀ دار باغ وی‌اند                                جبین داغداران، داغ وی‌اند

روان بر تن بنده احسان اوست                        هر آن جا که بر تن بود زآن اوست

بشر پرتو نور پاک خداست                              اگر چه به ظاهر ز خالق خداست

طبیب هشیوار روشن روان                             ز وجدان جدا نیست درهیچ آن

طبیب زراندوز ثروت شکار                               ز بیمار گیرد دهد بر قمار!

چو زالو مکد خون بیمارها                               بریزد کف دست عصارها!

کند عور درمانده بیمار را                                کند زرنشان سقف و دیوار را!

کند زرد رخسار نوباوگان                                کند سرخ رخسار خود زادگان

عصا گیرد از دست نالان مریض                       کند کاخ و ماشین طویل و عریض

طبیبی که زر بندۀ آز شد                              گرفتار شوخان طناز شد

بنام طبابت تجارت کند                                 ملخ‌وار جان محو و غارت کند

ستاند از آن بی‌رمق بیوه زال                         نهد در کف یار خوش خط و خال

از آن مام درماندۀ اشکبار                             نهد بر سر قبّۀ زرنگار

از آن دخت زرد و نژند و نزار                           کند یاره و طوق اندام یار

زراندوز، طماع و ریمن نهاد                            دهد خرمن عمر انسان به باد

که این حکمت از فیض ربانی است                 نه ابزار تاراج و ویرانی است

چه حاصل از آن علم ظاهر پسند                   که از مشت مالیّ مشتی لوند!

در آن دوزخستان طبابت کنند                        ز دلبر نوازی تجارت کنند

چنین بندۀ شهوت و سیم و زر                       کجا دارد از حال مسکین خبر!

نبیند مگر شرح پاریس را                              عروس ولنگار ابلیس را

چه داند در این درّه‌های کثیف                        هزاران چو من نوعروس نحیف

به ناخن خراشیم زخم جذام                          الهی که آن علم بادا حرام!

که وقف پری پیکران است و بس                     پی ثروت بی‌کران است و بس

هزاران چو من دل بریده ز جان                       فرستیم بر عرش ای الامان

خوره خورده لب‌های میمون ما                       چه لب‌های لیلا چه مجنون ما

پزشکی که غم خوار و جانباز نیست                سر کوی عُشّاق ممتاز نیست

طبیبی که در قید سیم و زر است                   ز هر آفت و جان ستان برتر است

چه سان شیخ صنعان پی وصل یار                 جدا شد ز اقران و یار و دیار

پی وصل دلدار زنّار بست                             دل از هر چه بگسست بر یار بست

نه سوگند خوردی که غارت کنی                   بنام طبابت تجارت کنی

طبیبان بی‌قید بیمارها                                چو آب‌اند در تفته شن‌زار ها

نه زان لاله روید نه گل نه گیاه                      دریغ از چنین علم و چونین گناه

دمی گر زند طفل وجدان نهیب                     گدازد تن و جانت از آن لهیب!

تو پیمان سپردی طبابت کنی                       نه حکم هوس را اجابت کنی

مسیحا دمی کاندر او حور نیست                  ز داروی او خسته را سور نیست

بر الطاف خلّاق عصیانگر است                      چون استبرق و سندس بی‌بر است

چو مهری است پنهان به پشت سحاب          گران گنج گم گشته زیر تراب

طبابت طنین ندای دل است                        نه خمیازه بازی آب و گل است

طبیبی که خدمت به دیوان کند                    اگر نی ز صدق و ز ایمان کند

نه بخشد بر از باغ دانائی‌اش                       برافتادگان از توانائی‌اش

شود خشک بیخ و بر باغ او                         بسوزد اسف در جگر داغ او

چو آن عبقری نور خاموش گشت                  خود آن فیض و فایض فراموش گشت

تنی ماند بر جای نامش طبیب                     از آنجا فزا فیض حق بی‌نصیب

هراسان ز وجدان گریزان ز خلق                   نباشد شعارش بجز حلق و دلق

الا ای اسیر هوس‌های دل                         فرومانده در ورطۀ آب و گل

به تن پروری پشت و پائی بزن                     به وجدان نهیب و صلائی بزن

از آن شهوت آباد پرواز کن                          ز نو زندگانی نو آغاز کن

رهاکن زن و زرق و میخانه را                       بیا با من این جا به ویرانه‌ها

خدا را به دلها تماشا کنیم                         گره از جگر بند غم وا کنیم

آخرین بروز رسانی در سه شنبه, 03 اردیبهشت 1392 ساعت 06:21